Hayatımız, ömrümüz, sağlığımız, kulluğumuz, hülasa hayatımızın her aşaması sınav. Öbürleri neyse de kulluk sınavını geçenlerden eylesin Rabbim. Birazda hayatımızı sınavlar silsilesine sokan bizleriz galiba.
Bazı gelişmiş ülkelerde en güzide meslekler dahi bazen öğrenciler tarafından hobi olarak tercih ediliyor. Bu ülkelerde meslekler arasındaki maaş ve özlük hakları %20-%30 civarında artarken bizde maalesef yerine göre 3, 5 kat artabiliyor. Ondan sonra haydi bismillah. İlkokuldan başlayarak Allah ne verdiyse özel okul, dershane, özel derslerden öğretmenler, deneme sınavları vesaire. Öğrencilere de, ebeveynlere de hayatı zindan ediyoruz.
Sonrası mı maraton. Sınav öncesi stres, gerginlik, buhran ne ararsanız. Öğrencinin kapasitesini hiç dikkate almadan mezuna bırak. Sonrasında her sene dershane, sınav. Bir daha bir daha. Girende hayatından bezmiş, sınav bahçesinde dua ve tesbih çeken anne ve babada bıkmış durumda. Tabi bir niyet var. Önce bir Fen yada Anadolu lisesi akabinde bir üniversite. Hangi bölüm yada branş olursa olsun fark etmez.
Sonrasında garip gelişmeler olmakta. Üniversiteyi bitiren gençlerimiz okuldan sonra acımasız bir hayatın çilesine düşüp hayatta kalma mücadelesi veriyor. Bulabilirse mesleğinde bir iş, bulamazsa da bir AVM'de kasiyerlik yapacak. İşe girip aile bütçesine katkıda bulunması gerekiyor. Ayrıca almış olduğu kredinin ödemesi mezuniyeti müteakip 2 yıl içerisinde başlayacak.
Bir tuhaflıkta herkes üniversiteyi bitirmenin derdinde iken sanayi kesimine ara eleman bulunamıyor. Bazı (terzi gibi) meslekler kaybolmak üzere. Tarım ve hayvancılıkta iyi ki Afganlılar var. Afganlı çoban 80 bin tl maaş alırken ev kirası ve giderleri ağa tarafından karşılanıyor. Ayrıca hediye olarak verilen koyun, keçi gibi hayvanlar gün geçtikçe sürüye dönüşüyor. Bizim ağanın oğlu da şehirde asgari ücrete talim ededursun.
Geçen hafta kuzucuklarımız LGS sınavına girdiler, terlediler. Şimdilerde aile boyu sınav sonucunu bekliyorlar. Eğitim kulvarının 1. etabını hayırlısı ile tamamladılar. Dün ve önceki günde gençlerimiz eğitim kulvarının 2. etabını tamamladılar. Akıl vermek bize düşmez ama sınavzedelerimize sonuç sormayın lütfen, sınav nasıl geçti demeyin. Bu saatten sonra elden gelen bir şey var mı?
Ben sınavdan sonra bir sınavım iyi geçti, hepsini yaptım diyenden korkarım. Birde yapamadım, istediğim gibi olmadı diyenden korkarım. Birincisi yapamamış ancak aile baskısından dolayı, onlara hoş görünmek adına hepsini yaptım diyebilir mi? İkincisi de aslında ben bu sorulardan bazılarını yapamadım, yapmalıydım. O zaman daha yüksek puan alabilirdim diyen yavrumuz mu!
Her öğrencinin bir kapasitesi var. Örneğin benim 3 sefer okuyup ta anlayamadığım bir şiiri bir zeki arkadaşımız bir seferde anlayabiliyor. Herkesin IQ değeri de aynı değil ki! Bazı insanlar dakikada 300 kelime okuyabilirken, hızlı okuma kursuna gidenler bu rakamı 600 kelimeye çıkarabiliyor. Ancak kursa dahi gitmeden dakikada 2000 kelime okuyan kardeşlerimizde var. Ne garip tecellidir ki hepimiz aynı sınava giriyor, aynı soruların muhatabı oluyoruz.
Bir yerde bir terslik var. Sanayi kesiminde özellikle işçilik ve tamir ağırlıklı çalışanlar CNC operatörleri paraya para demezken, mühendislik mesleğinde olanlar ekonomik açıdan çok kötü durumda.
Bu ülkenin her türlü mesleğe ihtiyacı var. Zaten sanayinin en çok aradığı Endüstri Meslek Liselerini şu anda ilerisi için bir çıkmaz bekliyor. Fazlasıyla ağırlık verdiğimiz İmam Hatip Liseleri ve İlahiyat Fakülteleri de cami cemaatinin hızla azalmasına mani olamıyor. Camiler Ramazan ayı dahil boşalıyor.
Gençler bize hakkınızı helâl edin lütfen. Bizler çok hata yapıyoruz. Yaptığımız hataları da kabul etmiyoruz. Zira yetişkinler olarak her şeyin en iyisini biz biliriz. Sizleri de anlamsız, manasız kulvarlara gözümüzü kırpmadan sokuyoruz.
Rabbim sizlere hayırlı, bereketli bir gelecek nasip etsin. Hayırlı yazılar yazsın.
Sınavları dert etmeyin. Son nefesimizi verene kadar sınav var.
Sonuçlar gönlünüze göre olsun inşaallah.
Sevgilerimizle.
