Sonuçlarını merak etmediğim ender maçlardan biridir bu…
Çünkü bu kez sahada rekabet değil, kardeşlik vardı.
Tarihe tanıklık etmek, Konyaspor - Filistin maçını izlemek ve yazmak için tribündeki yerimi aldım.
Seremoni öncesi, seremoni sırasında ve sonrasında gördüklerim, maçın kendisinden çok daha anlamlıydı.
Stadın tribünlerine ve sahaya baktıkça insanın yüreği burkuluyor. Bu acıyı görüp de vicdanı sızlamayanların gözyaşları kurusun. Çünkü bazı acılar vardır; insan olanın yüreğine dokunur, vicdanı olanı susturur.
Maç başladı. Konyaspor doğal olarak siyah formayla sahadaydı.
Ama benim gözüm ne toptaydı ne de oyuncularda…
Gözlerimi bir noktaya diktim. Bakıyordum ama inanın hiçbir şey görmüyordum.
Derken 2. dakikada gol sesiyle kendime geldim.
Konyaspor 1-0 önde…
İçimden, “Ne gerek vardı?” dedim.
Sonra gazeteci arkadaşlarımla sohbete devam ettim.
“Kimin ne oynadığı, maçın kaç kaç olduğu neyi değiştirecek?” diye düşündüm.
Ben bu maçın skorunu değil, mesajını yazacaktım. 11. Dakikada maç durdu.
Ve tribünlerde unutulmayacak bir görsel şölen başladı. Karanlık stadyuma bırakılan oyuncaklar…
Sahaya yansıyan telefon ışıkları… Duygusal melodiler, şarkılar ve marşlar…
İnanın, bunların hiçbiri bir futbol maçının atmosferine sığmayacak kadar anlamlıydı.
Sonra 12. dakikada bir gol sesi daha… Bu kez Filistin attı. 1-1.
Ve hayatımda belki de ilk kez, rakip takımın attığı golü alkışladım. Çünkü o gol sadece Filistin'in golü değildi.
Konya'nın, Filistin'in yanında olduğunu haykıran bir sesti. Filistin bir kez daha öne geçti. 2-1.
Stadyumda büyük bir coşku vardı. Ben de o coşkuya katıldım. Konyaspor beraberliği yakaladı: 2-2
İlk yarı böyle tamamlandı. İkinci yarı ise adeta “al gülüm, ver gülüm” şeklinde geçti.
Çünkü bu maçın mayasında “BİRLİK ve BERABERLİK” vardı.
Öyle de oldu.
Ama ne yalan söyleyeyim…
Skorun hiçbir önemi yoktu.
Çünkü bu maçın kazananı belli değildi.
Daha doğrusu kazanan iki takım da değildi.
Kazanan kardeşlikti.
Kazanan insanlıktı.
Kazanan, Konya'nın Filistin'e uzattığı dostluk eliydi.
Ve Konya'dan dünyaya çok güçlü bir mesaj verildi:
“Bizim için Filistin sadece bir futbol takımı değil, kardeşimizdir.”
Bugün sahada 22 futbolcu vardı.
Ama tribünlerde milyonların sesi vardı.
O ses, futbolun çok ötesindeydi.
O ses, insanlığın sesiydi.
Bu anlamlı buluşmanın gerçekleşmesinde emeği geçen herkesi yürekten kutluyorum.
Çünkü bazı maçlar kazanılmak için oynanmaz.
Bazı maçlar vardır ki…
Tarihe not düşmek için oynanır.
30 Eylül 2026'da Konya'da oynanan Konyaspor-Filistin maçı da işte böyle bir maçtı.
Rekabet yoktu…
KARDEŞLİK vardı.
