A Milli Takım’ın başına Sergen Yalçın getirildiğinde, bunun yanlış bir tercih olduğunu söyledim. Hatta göreve getirildiği gün yazdım: Sergen’den olmaz diye.
İlk defa işim yazacağım...
Aykut Kocaman’ın neyi eksikti?
Hangi özelliğiyle Sergen’den daha gerideydi?
Benim düşüncem şu: Hacıosmanoğlu, bir takıma piyasa yaptırmak, başka bir takımın önünü kesmek hesabıyla hareket etti ve Milli Takım’ın başına Sergen’i getirdi. Bu maçta galip gelsek de düşüncem değişmeyecekti. Çünkü mesele bir maç kazanmak değil, doğru teknik adamı seçmek ve istikrarlı bir takım oluşturmak.
Sergen Yalçın'ın futbolculuğuna kimsenin söyleyecek sözü yok. Ancak teknik direktörlük başka bir iştir. Ben Sergen'i biraz da şıpsevdi olarak görüyorum. Görev aldığı takımlarda ilk maçlarda başarılı olur, heyecan yaratır. Sonra o ilk heyecan ve heves kaybolur.
Anadolu'nun ücra köşesinden ben bunu görebiliyorum da Türk futbolunu yönetenler nasıl göremiyor?
Artık ikinci yarıyı da gördük. Maalesef sonuç, endişelerimi haklı çıkardı.
İYİ OYNADIK MASALLARINA KARNIM TOK!
Şimdi malum bir kesim çıkacak; “İyi oynadık, mücadele ettik, şansımız yoktu” diyecek. Nenemin bıyıkları olsa dedem olurdu misali, yine bir sürü mazeret sıralanacak.
Ama benim artık bu federasyondan, aldığı kararlardan ve yaptığı tercihlerden ümidim kalmadı.
Bir de Arda gibi bir değeri harcıyoruz ya, gerçekten söyleyecek söz bulamıyorum. Türk futbolunun geleceği olabilecek bir oyuncuyu doğru değerlendiremiyoruz.
Sonuç ortada: Yine kaybettik!
İyi oynadık, uçtuk, kaçtık, pozisyonlar bulduk… Bunların hiçbirinin arkasına sığınmaya niyetim yok.
Maçı hep birlikte izledik. Belçika'nın nasıl futbol oynadığını, nasıl organize olduğunu, sahada ne yaptığını gördük.
Peki, bizim bahanemiz ne?
İyi oynadık masallarına karnım tok. Skor ortada, sahadaki gerçek ortada.
Türk futbolu günü kurtarma hesaplarıyla değil, akılla, liyakatle ve doğru tercihlerle yönetilmelidir.
