Samsunspor karşısında alınan yenilgiye üzülmedim desem yalan olur. Ancak beni asıl düşündüren skor değil, sahada sergilenen futboldu. Ligin geride kalan bölümünde Konyaspor'un oyununu beğeniyor, takımın her geçen hafta daha iyiye gittiğini düşünüyordum.
Hatta Galatasaray maçından sonra kendi kendime, “Bu takım bir daha kolay kolay maç kaybetmez” demiştim.
Ama Samsunspor karşısında gördüğüm Konyaspor, alıştığımız takım değildi.
Mücadele gücü, oyun disiplini, üretkenlik ve kazanma arzusu açısından beklentilerin çok uzağında bir görüntü vardı.
Açıkçası ilk defa bu kadar endişelendim. Hatta ilk defa umutlarımın sarsıldığını hissettim.
Bu durum, İlhan Palut'a ve futbolculara güvenimi kaybettiğim anlamına gelmiyor.
Futbolda kötü günler, beklenmedik mağlubiyetler vardır.
Önemli olan bu sonuçlardan ders çıkarabilmek ve ayağa kalkabilmektir.
İlhan hocanın kalitesini, oyuncuların neler yapabileceğini biliyorum.
Bu takımın Samsunspor maçındaki görüntüsünden çok daha iyisini ortaya koyabilecek gücü var.
Ancak artık söz değil, sahada cevap verme zamanı.
Taraftarın beklentisi çok büyük şeyler değil.
Mücadele eden, formasının hakkını veren, son düdüğe kadar savaşan bir Konyaspor görmek istiyoruz.
Ben hâlâ bu takıma güveniyorum.
Bir maçla ne İlhan hocayı silerim ne de futbolculardan vazgeçerim.
Ama şunu da açıkça söylemek gerekiyor:
Samsunspor karşısında kaybedilen sadece üç puan değildi.
Takıma duyduğumuz güven de ciddi bir sınav verdi.
Konyaspor düşerse Konya düşer.
Bu nedenle bugün eleştirmekten çok, hatalardan ders çıkarıp yeniden ayağa kalkma zamanı.
İyi tamamlamak güzel!
