Belki de son 30 yılın en çok tartışılan döneminden geçiyoruz. Futbol konuşuyoruz ama sahadaki oyundan çok, saha dışındaki gelişmeleri…
Federasyon tartışmaları, Montella’nın başarısızlığı, gönderilip gönderilmeyeceği, Hacıosmanoğlu’nun göreve devam edeceğini açıklaması…
Futbolun önüne geçen öyle çok mesele var ki, işin içinden çıkmak zor.
İşte Konyaspor, böyle bir atmosferde Başakşehir karşısına çıktı.
Üstelik milli aralardan dönüşte yaşadığımız sıkıntıları da unutmamak gerekiyor.
Maçı kazanacağımızı düşünüyordum. Yanıldım.
Başakşehir ön alan baskısıyla başladı. Açıkçası bu kadar sert bir oyun beklemiyordum. Adil’in sakatlanarak oyundan çıkması da planları etkiledi.
Sonrası mı?
Orta saha mücadelesi…
Daha da önemlisi, oyunculardaki telaş.
Top ayağına gelen bir an önce kurtulmak istiyor.
Paslar aceleyle atılıyor, çoğu rakibin önünde kalıyor.
Topu kontrol etmek, oyunu yönlendirmek, hücum organizasyonu geliştirmek… Bunların hiçbiri istediğimiz ölçüde yok.
Böyle olunca golü nasıl bulacaksınız?
İlk yarıda Konyaspor adına organize ataklarla gol bulma ihtimali neredeyse yoktu.
İlk 45 dakikanın golsüz bitmesinde yalnızca bizim etkisizliğimiz değil, Başakşehir’in de iyi oynayamaması etkiliydi.
İkinci yarıda rakibi biraz daha önde karşıladık. Topu kazandık ama kullanamadık.
Bir süre sonra oyun yine bildik bir hâl aldı.
Al gülüm, ver gülüm!
Top bir o kalede, bir bu kalede değil; daha çok orta sahada dolaştı durdu.
Mücadele vardı ama üretkenlik yoktu.
Bir de takımda yorgunluk hissediliyor.
Bu yorgunluk fiziksel mi, mental mi, bilemiyorum. Ancak sahadaki görüntü, Konyaspor’un istediği oyunu ortaya koyamadığını açıkça gösteriyordu.
Geriye ne kaldı?
Duran toplar…
Belki oradan bir şey çıkar diye bekledik. O da olmadı.
Ve maç başladığı gibi bitti.
