Bir tehlike var.
Hem de kapımızda değil… ARTIK EVİN İÇİNDE...
Elimizde.
Telefonumuzda.
İnternette.
Sosyal medyada.
Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı.
Doğru.
Ama şimdi başka bir şey oluyor.
Biz teknolojiyi kullanırken, teknoloji de bizi kullanıyor.
Ne izlediğimizi biliyor.
Ne aldığımızı biliyor.
Neyi sevdiğimizi biliyor.
Neye kızdığımızı bile biliyor.
AYRICA...
EKRANDA BİR SANİYE FAZLA NEYE BAKTIĞIMIZI da biliyor.
Ve bize sürekli bir şeyler öneriyor.
Biz de tıklıyoruz.
Tüketiyoruz.
Veri üretiyoruz.
Belki de farkında olmadan…
Dijital köylüye dönüşüyoruz.
Eskiden derebeyinin toprağı vardı.
Bugün dijital platformların “Devletleri, toprakları milyar a evi var"
Biz orada üretiyoruz.
Onlar kontrol ediyor.
Onlar kazanıyor.
Adı ne? Dijital feodalizm mi? Teknolojik derebeylik mi?
Bilmiyorum. Ama tehlikeyi görüyorum. Çünkü mesele artık sadece cebimiz değil.
Zamanımız. Dikkatimiz. Duygularımız. Yapay zekâ da geldi.
Bizim yerimize yazıyor. Çiziyor. Müzik yapıyor. Düşünüyor.
Yakında belki bizim yerimize alışveriş bile yapacak. Peki biz?
Ne yapacağız? Teknolojiyi bırakmayacağız.
Ama teknolojinin bizi bırakmayacağını da bilerek kullanacağız. Anne babalar… Öğretmenler…
Çocuklar… Hepimiz uyanık olmalıyız. Çünkü bir ürün bedavaysa…
Ürün biz oluyoruz demektir.
Ve unutmayalım:
Derebeyliği yıkanlar, önce onun farkına varanlardı.
Bugünün derebeyliğini de önce fark etmek zorundayız.
