Rahmân’ın Has Kullarının Özellikleri
Doğruluk, Dürüstlük ve Güzel Davranış
Rahmân’ın has kulları, yalandan, yalancı şahitlikten ve asılsız sözlerden uzak dururlar. Boş ve kötü davranışlarla karşılaştıklarında seviyelerini düşürmez, onurlu ve vakarlı bir tavır sergilerler.
Kur’an’da şöyle buyrulur:
“Onlar, yalan yere şahitlik etmezler; boş sözlerle karşılaştıklarında vakar ile geçip giderler.
Kendilerine Rablerinin âyetleri hatırlatıldığında ise, onlara karşı sağır ve kör davranmazlar;” (Furkân, 25/72-73)
Ayet, doğruluğun ve dürüstlüğün müminin kişiliğinin ayrılmaz bir parçası olması gerektiğini ortaya koyar. Yalnızca kendi çıkarını korumak için doğru konuşmak değil, şartlar ne olursa olsun doğruluktan ayrılmamak esastır.
Rahmân’ın has kulları, kendilerine yakışmayan söz ve davranışların içinde bulunmazlar. Her tartışmaya katılmayı, her söze karşılık vermeyi veya her iddiayı cevaplamayı zorunluluk olarak görmezler. Gerektiğinde uzak durmayı ve susmayı da ahlâkî bir tercih olarak bilirler.
Kur’an’ın ayetleri kendilerine hatırlatıldığında ise duyarsız kalmazlar. Hakikate kulaklarını kapatmaz, gerçeği görmezden gelmezler. Öğütlerden yararlanır, kendilerini düzeltmeye ve geliştirmeye gayret ederler.
Aile ve Nesil Sorumluluğu
Rahmân’ın has kulları, yalnızca kendi kişisel olgunluklarını değil, ailelerinin ve gelecek nesillerin iyiliğini de önemserler. Eşlerinin ve çocuklarının kendileri için göz aydınlığı olmasını, takva sahiplerine örnek olmayı Allah’tan dilerler.
Kur’an’da onların duası şöyle aktarılır:
“Rabbimiz! Bize gözümüzü aydınlatacak eşler ve zürriyetler bağışla ve bizi takva sahiplerine önder kıl!” (Furkân, 25/74)
Bu dua, aile hayatının yalnızca maddî imkânlar ve dünya mutluluğuyla değerlendirilmemesi gerektiğini gösterir. Asıl mutluluk, aile bireylerinin birbirlerine huzur vermeleri, güzel ahlâk sahibi olmaları ve Allah’ın rızasına uygun bir hayat sürmeye gayret etmeleridir.
Aynı zamanda bu ayet, Müslümanın sorumluluğunu kendi ailesiyle de sınırlamadığını ortaya koyar. Rahmân’ın has kulları, takva sahiplerine örnek olmayı isterler. Bunun için önce kendilerinin örnek bir hayat yaşamaları gerektiğinin bilincindedirler.
Kendimizi Furkân Suresi’ne Göre Sorgulamak
Furkân Suresi’nin bu ayetleri bize önemli bir gerçeği hatırlatır: Gerçek olgunluk, yalnızca doğruyu bilmek değil, doğruyu savunurken de ahlâklı kalabilmektir.
Mümin, haksızlık karşısında duyarsız olmaz; ancak öfkesinin ve nefsinin esiri de olmaz. İnancını yalnızca sözleriyle değil, davranışlarıyla da ortaya koyar. İbadetlerini ahlâkıyla bütünleştirir, insanlara karşı sorumluluklarını yerine getirmeye çalışır.
Furkân Suresi, Müslümanın nasıl olması gerektiğini anlattığına göre her Müslüman, kendi inancını ve yaşayışını bu ayetlerin ışığında sorgulamalıdır. İmanımız davranışlarımıza ne ölçüde yansıyor? İnsanlarla ilişkilerimizde tevazu ve vakar sahibi miyiz? Harcamalarımızda ölçülü, sözlerimizde dürüst, ailemize karşı sorumlu muyuz? Allah’ın ayetleri bize hatırlatıldığında kendimizi düzeltmeye açık mıyız?
Bu sorular, başkalarını yargılamak için değil, öncelikle kendimizi değerlendirmek için sorulmalıdır.
Furkân Suresi’ne göre Müslüman;
● Tevazu ve vakar sahibidir; kendisini başkalarından üstün görmez.
● Allah’a içtenlikle kulluk eder; ibadetlerini ve dualarını önemser.
● Ölçülü ve sorumlu yaşar; israftan ve cimrilikten kaçınır.
● Adaleti ve doğruluğu gözetir; haksızlıktan, yalandan ve yalancı şahitlikten uzak durur.
● Güzel ahlâkı benimser; öfkesini kontrol eder, kötü davranışlar karşısında vakarını korur.
● Ailesine ve topluma karşı sorumluluklarını yerine getirir; iyi bir neslin yetişmesine katkıda bulunur.
● İnancını davranışlarına yansıtır; kendisine hatırlatılan hakikatlere karşı duyarsız kalmaz.
Bütün bu özellikler, Rahmân’ın has kullarının hayatında bir bütün oluşturur. İbadet ile ahlâk, inanç ile davranış, kişisel olgunluk ile toplumsal sorumluluk birbirinden ayrı düşünülemez.
Rabbimizden dileğimiz, bizleri Furkân Suresi’nde özellikleri anlatılan Rahmân’ın has kullarından eylemesidir. Âmin.
