KAR SEVİNCİ

Yerin altı da üstü de hasrettir sana,

Umutsun, mutluluksun her zaman insana

Tadı yok sensiz mevsim-i-kışın,

Nur saçar yüreklere yaydığın bembeyaz ışın.

Bekleriz seni, ne zaman semadan inişin,

Görünce seni, sanki bir melekmişin.

Beslenir seninle kuyular, göller, nehirler,

Temizlenir seninle sema, arz ve şehirler.

Aşka hazırlanır tabiat, seninle giyer gelinliğini

Giyer mevsim-i-bahar, aşkın meyvesi yeşil gömleğini.

Olursun yeryüzünde bembeyaz bir döşek,

Hazırlanmış sanki, çocuklar eğlensin diye döşek.

Hüznüdür, ölümüdür tabiatın mevsim-i-hazan,

Mevsim-i-kıştır, kardır haşeratın mezarını kazan.

Çekmiş tabiat, kardan beyaz gömleğini üzerine,

San ki anne! sarılmış karnında doğacak bebeğine.

Kaplar kasvet, yüreğimizi yokluğunda,

Nankörlük etmeyelim, vefa gösterelim bolluğunda.

Bolluğunda söylenir "sardı şehri kar esareti"

Var mıdır acaba bu sözü söyleyenin feraseti.

Yağmurdur, kardır baharın ve yazın bereketi

Yaşanmıştır yokluğunda yıllarca kıtlık felaketi.

Çektik yıllarca hasretini, kar kar diye,

İndirdi Rabbim gökten bereketini istedik diye.

Nurlandı tabiat kar yağdı diye,

Şükür et, etme şikayet asla! Kar yağdı diye

Ey! beyaz misafir, açıktır kapım sana gelesin diye,

Çektirme hasret, iniver semadan çocuklar sevinsin, bereket gelsin diye.