ANNECİĞİM

Sarı saçlarını örttün de yüzüme

Bıraktın da gittin be anneciğim

Çökmüştü tonlarca enkaz üstüme

Üşüdüm ısıttın da, can kattın anneciğim

Zifiri karanlıklar içinde ellerim ellerinde

Seslendim de, ses vermedin anneciğim

Bekledim sonsuz zamanı hülyalar içinde

Sanmıştım, rüyalar içinde anneciğim

Kanat misali sarmıştı kolların beni

Ben seni saramadım anneciğim

Bakmak istedim sana göremedim seni

Kör karanlık kör etti gözlerimi anneciğim

Bekledim, ne kadar geçti zaman bilmem;

Işık gördüm, bir de seslendim anneciğim

Bir el tuttu elimden, dedim gelemem

Üşümüş ellerin elimde anneciğim

Harap etmişti her yeri büyük zelzele

Çıkmıştık enkazdan el ele anneciğim

Müjdelendi makamın cennette şehitlerle

Geleceğim, sarıver koynuna beni de anneciğim

NOT: 8-10 yaşlarında bir bir çocuk ile anne enkazdan çıkarılmıştı. Anne ölmüş çocuğu sağdı, çocuk annesinin elini sımsıkı tutmuş, annesi de çocuğunun yüzünü korumak amacıyla enkazın tozu dökülmesin diye saçlarını örtmüştü. Bu manzara arşivden bir görüntü olarak sunulmuştu. İşte bu manzarayı seyrettiğim zaman kapıldığım duygu fırtınaları bana bu şiiri yazdırdı. Gözyaşları içinde yazmıştım, siz dostlarımla da paylaşmak istedim.