Türk Milletinin başı sağ olsun!..

Çoban Sülü’ydü. Barajlar Kralıydı. Herşeyden öte

"Baba"

kavramı ona gerçekten çok yakışmıştı.

Bir vefa adamı, bir devlet adamı, hayatımızın büyük bölümünde var olan siyasi bir lider dün aramızdan ayrıldı.

Demokrat Parti döneminin Devlet Su İşleri Umum Müdürü, 27 Mayıs 1960 sonrasında siyaset sahnesine giren ve o sahneden kimsenin indiremediği bir insandı.

Türk Milletinin çok sevdiği bir elin parmaklarını geçmeyen liderlerden biriydi.

Fötr şapkasını sallayıp, düşün peşime dediğinde, tereddütsüz milyonlar koşmuştu peşinden.

İktidarında, muhalefetinde hakkını veren adamdı. Türk siyaset sahnesi muhalefet nasıl yapılır, onunla gördü.  İktidar nasıl elde tutulur, ondan öğrendi. Altı kere gidilip, yedi kere gelmeyi de siyasetçilere o öğretti.

Uzun soluklu koalisyonların yönetimini ondan daha iyi yapan çıkmadı. Türk siyasi tarihine geçen öyle laflar etti ki, o lafları dikkate almayanların sonu hüsran oldu.

27 Mayıs İhtilali sonrası kurulan Adalet Partisinde yer aldı. Partinin kurucusu General Ragıp Gümüşpala vefat edince partinin başına geçti.

İhtilaller ve muhtıralarla geçen bir ömürdü onunkisi...27 Mayıs sonrası gelişmeler Türk Siyasi tarihine Süleyman Demirel'i kazandırdı.

12 Eylül sonrasında Zincirbozan'da yasaklı olduğu dönemler sona erdikten sonra, Baba önce Başbakanlığa, sonra Çankaya'ya uzanan bir yolda yürüdü.

Yollar yürümekle aşınmaz derken, aslında  bunları mı kastetmişti bilinmez!

Onun ismini ilk duyduğumda Ortaokuldaydım. Lise, Üniversite ve meslek hayatımın tamamında Süleyman Demirel vardı.

27 Mayıs sonrasında Merkez sağ seçmenin tesellisiydi. Merkez sağı hiç kimse onun kadar toparlayamadı, bir araya getiremedi. Dağıtan değil toparlayan, kucaklayan bir yapısı vardı.

Hiç bir lider, onun hitap ettiği gibi içtenlikle ve samimiyetle,

" Benim işçim, benim çiftçim, benim köylüm, benim esnafım, benim memurum, benim emeklim!"

diyemedi.

Siyasete geri dönme ihtimali bile, bir çoklarının uykusunu kaçırdı.

Siyasi mücadeleden hiç yılmaması, sonuna kadar mücadeleye devam etmesi ve sonunda kazanması onu Türk Milletinin gözünde farklı bir yere getirdi.

Türk Milleti, elinden tutanını, teselli edenini, onu arayanını, halini ve hatırını soranını, bağırmayanını, kızmayanını, sevgiyle ve şefkatle ona yaklaşanını kaybetti.

Adnan Menderes'in elim bir şekilde vefatından sonra, onu sevenler, Demirel'le teselli oldular, ona inandılar ve güvendiler.

Demirel kim ne derse desin, Türk siyasetinin ulu bir çınarıydı. O çınarın altında kimler gölgelenmedi ki!..

Aleyhinde olanlar, onun başarısını içlerine sindiremeyenler, milletin onu nasıl bu kadar çok sevebildiğine akıl sır erdiremeyenler, sığ ve çiğ ifadelerle, onun aleyhinde geçmişte yazılanlarla, kabul görmeyecek ve tutmayacak bir gündem yaratmaya çalışıyorlar!

Yol bilmeze, iz bilmeze, dil bilmeze, hâl bilmeze, hatır-gönül bilmeze, vefa bilmeze anlatamazsınız Demireli!

O gerçek bir beyefendiydi! Türk siyasetine,

"Beyefendi"

kavramını o  kazandırmıştı.

Ne onun zamanında ne de ondan sonra, ikinci bir beyefendi gelmedi diyenlere aynen katılıyorum.

Süleyman Demirel'in, güçlü bir hafızası vardı. Türkiye'yi karış karış gezmiş efsane bir liderdi. Ülkenin dağlarında, taşlarında, ovalarında, yollarında, barajlarında, köprülerinde, şehirlerin gelişmesinde ve büyümesinde imzası vardı.

Şunu yaptık, bunu yaptık diye saatlerce övünen, yaptıklarını anlatmaklara doyamayanlar, keşke onun yaptıklarından ders yada dersler çıkarabilseydiler!

Süleyman Demirel Türkiye Cumhuriyetinin Dokuzuncu Cumhurbaşkanıydı. Başbakanlık yaptığı dönemlerde yaptığı hizmetleri inkâr etmek, görmezden gelmek, akıl kârı bir iş değil!

Seven adamdı, sevilen adamdı. Hoşgörülüydü. Sanata ve sanatçıya olan ilgisi ve yakınlığı bugün herkesin malumu.

Türk siyaseti bir vefa adamını, öğretmenini, beyefendisini, bir çok sözüyle örnek alınan büyük bir liderini, halkın tabiri ile

"baba"

sını kaybetti.

Türk Milletinin başı sağ olsun! Mekanı cennet olsun!