Babaların yüzü sert, ancak kalbi yufkadır!

Doğum sonrasında, eşinizin yanında sessizce uyuyan kız olsun, erkek olsun ilk çocuğunuzu o ilk gördüğünüz anı bir hatırlayın.

Baba olduğunuz, baba olma hissini yaşadığınız o ilk anı!..

Kelimelerin yetmediği, konuşamadığınız, iyiden iyiye duygusallaştığınız, gözlerinizin dolduğu o ilk anı bir hatırlayın! İşte o duygu var ya, o duygu… İşte onun adına baba olmak deniyor!

Dünyanın en mutlu adamıdır, o küçücük bebeğin babası!..

Bu duygu yoğunluğunu kaldıramayıp, hüngür hüngür ağlayanlar olmuştur.

Ayakların yerden kesildiği, mutluluktan uçulduğu bir andır o an!

Aradan aylar geçtiğinde, size gülücükler ve öpücükler gönderen, el sallayan, arkanızdan ağlayan, kucağınıza aldığınızda birden susuveren, bütün gün huysuzluk yaptığı halde, size sarıldığında birden uyuyuveren o bebeğin babasısınız siz!

Sonra ilk anne mi, dedi, baba mı dedi diye bekleştiğiniz o anlar!

Bebeklerin dudaklarından dökülen baba kelimesi babaların ayaklarını yerden kesmiştir hep.

Babacığım diyen o sevgi dolu hitapların direkt muhatapları babalar olarak, hayır derken bile ne kadar zorlandığınızı bir düşünün.

Hayır diyemeyen, olmaz diyemeyen, yüzünü asarken bile içi evet diyendir babalar!

Babam izin verdi, diye annelerine hava atan çocuklarınızı bir hatırlayın!

‘Bu çocuklara hep sen yüz veriyorsun!’

diyen eşlerinizin sözleri kulaklarınızda çınlıyor olmalı!

Babaların yüzü sert, ancak kalbi yufkadır.

Çocuklar için ilk çalınacak kapı, ilk açılacak kapı, baba yaşadığı sürece hiç kapanmayacak kapı baba ocağının kapısıdır.

Baba sığınılacak, en emin, en güvenli, en korunaklı limandır.

Her baba, çocuğunun kahramanıdır.

Onun gözünde başaramayacağı hiçbir şey yoktur!

İnanın, bizler için hiçbir fedakarlıktan kaçınmayan, sevgilerini belli edemeseler de, o sevgiyi hep hissettiğimiz babalara sahiptik çok şükür!

Bizleri büyüten, okutan, elimizden tutan, düştüğümüzde kaldıran, en zor anımızda bir anda baş ucumuzda buluverdiğimiz, nasıl haber aldığını, nasıl koşup yetiştiğini bugün bile anlayamadığımız,, adeta Hızır gibi yetişen babalarımız vardı.

Giymeyip giydiren, yemeyip yediren, bulup buluşturan, başımızdaki kara bulutları savuşturan babalarımızı onlar aramızdan bir daha geri dönmemek üzere ayrıldıklarında anlayabilmemizde bizlerin eksikliği.

Babalarımız haklarını hiçbir zaman ödeyemeyeceklerimizdir. Yaşadıkları sürece gölgeleri üzerimizden eksik olmamıştır.

Çünkü, baba en zor anında bile biçarelik duygusunu üzerinden atar. Baba zoru başarandır, en olmadık, en zor işlerin üstesinden gelendir. Onun kapısı, derman kapısıdır, çare kapısıdır.

Babalık görevi kendisine tevdi edilenlerin yolu Yaradan tarafından açılır, aydınlatılır.

Her birimizin babası bizler için hayatımız boyunca onun gibi olmak için çaba sarf ettiğimiz insanlar olmuşlardır. Babam gibi… diye başlayan olumlu cümlelerin hepsi onları anlattığımız sevgi ve saygı cümleleridir.

Baba denen o ulu çınarın kıymeti babalar sağken nedense çok az hatırlanır, sevgili okurlar. O ulu çınarın altında, gölgelendiğimizi, serinlediğimizi, kendimize geldiğimizi, güven hissini tattığımızı ara ara unutmuşuzdur!

Babaların ne demek istediğini, onlar bu dünyadan çekip gittiklerinde anlamamız kaderin acı bir cilvesidir. Meğer sırtımı yasladığımı bilmediğim koca bir dağ varmış da, haberim yokmuş diye dövünenlerimizin gözyaşlarında saklıdır babalarımız!

Dün babalar günüydü. Bütün babalarımızın, bizler gibi baba olan evlatlarımızın, hatta baba olan torunlarımızın… Baba olmak için gün sayan, bu satırları sizlerle paylaştığım sırada, baba olma sevincini yaşayan çiçeği burnunda babaların, babalar gününü kutluyorum.

Rabbim evlenen, yuva kuran her anne ve babaya, evlat sevgisini tattırsın inşallah!

Ömrünü evlatlarına adayan babalarımızı anmamak mümkün mü? Rahmetli babam Vedat Sunat’ı

toprağa vereli 21 yıl oldu. Sevgili kardeşim İsmail Hakkı Sunat’ı ise 11 yıl. Ebediyete uğurladığımız bütün babalarımızın mekanı cennet olsun!