'Dostluk gül olmaktır!..'

Dostluk tarifi imkansız bir duygudur sevgili okurlar. Sevincinizde, kederinizde, tasanızda, müşkülünüzde, düğün-derneğinizde, başınız sıkıştığında, sırdaş aradığınızda, efkârınızı dağıtmak istediğinizde, sırtınızı yaslamayı düşündüğünüzde çok uzaklarda bile olsa, en kısa zaman ne ise koşup gelebilendir dost.

Nerde o eski dostlar, dostluklar diyenler, dönüp arkalarına, akıp gitmiş zamana bir bakmalıdırlar.

Dostlukların tamamen maddi çıkar ve menfaat ağları üzerine kurulu olduğu dünyamızda, ne kadar yalnız ve çaresiz olduğumuzu bir çoğumuz anlayabilmiş değiliz!

Dostlarınızı, her dediğinizi tasdik eden, sizi usulünce eleştirmeyen, yanlış yaptığınızda uyarmayanlar arasından seçmişseniz o seçtikleriniz istesenizde sizin dostunuz olamaz!

Bazılarımızda benim iyiliğimi istemiyor, beni çekemiyor diye başlar söze...

Sen dost aramıyorsun ki, dalkavuk arıyorsun, sana yağ çeken, sırt sıvazlayan, seni öven, seni gördü mü, neredeyse hazır ola geçen birilerini arıyorsun!

Aranız bozulduğunda seni ilk satan, aradaki sırlarınızı ilk ifşa eden, hakkında demediğini bırakmayan ilk kişinin bu tipler olduğunu göremeyen o kadar çok insan var ki...

Yanılmışım diyor insanlar! Hem öyle bir yanılmışım ki, ona şunu yaptım, bunu yaptım, beni sırtımdan vurdu!

Madem ki dostsunuz, yaptığınız iyilikleri niye başa kakıyor,  niye dile getiriyorsunuz?

Dost, dostsa söyleme dediğini söyle desen bile söylemeyendir. Sırlar konusunda ketum olandır. Dostlar arasında  gönül bağlarından oluşan, çözülmesi imkansız sevgi bağları vardır.

Günümüz insanının kaçırdığı, farkına varmak istemediği, dikkate almadığıdır sevgi...

Sevgisiz dostluk olabilir mi?

İşi bitene, işi görülene, menfaatlerinin gittiği yere kadar gidene dost diyor, dosttan nasipsiz olan, dost geçinir görünen bir yığın zavallı gözboyacı!

Sevgiyi, çıkar beklentisi olarak gören ve zanneden insanlar varsın köşebaşlarını tutsunlar, varsın güç ve kudret ellerinde sansınlar. Bu insanların kalplerinde dostluk gülü değil açmak, filizlenemez bile.

Dostum lafını dillerinden düşürmeyen riyakârları, her dostum dediğini çıkarı için gözüne kestiren akıllı geçinenleri biliyorsunuz değil mi?

Dosta değer vermeyen, dostluk kavramının yanından bile geçmeyen bu sahte yüzlüler, menfaat gözlüler, çıkarlarının sekteye uğradığını düşündükleri an, en çok değer verdiğini söylediklerine anında sırtlarını dönebilmiş insafsız ve merhametsizlerdir.

Dost dediklerinin kaybı karşısında döktükleri timsah gözyaşları, yalancı ağlama numaraları kimseyi aldatmasın!

Dostluk gül olmaktır. Gül olmaktır amma, gülün yaprağı olduğu gibi, dikeni de vardır. Gülü sevmek onu yaprağıyla da, dikeni ile de kabullenmektir.

Gülü seven dikenine katlanır

diye onun için söylenmiştir.

Dost acıyı bile tatlılaştırarak, yüzünü buruşturmadan, lafları eğip-bükmeden, kırıcı olmadan, nezaket çerçevesinde söyleyebilendir. Dam üstünde saksağan misali, ben lafımı-sözümü esirgemem diyerek söylenilen söz, taştan beterdir. Taş kafanızı-gözünüzü yarar. Ancak taşa söylenir gibi söylenen söz kalpleri paramparça eder.

Dostun attığı gül, taş gelir bana diyen şair, dostun ikazındaki, inceliği ve zarafeti göstermek istemiştir.

İncelik ve zarafetten bihaber olana gül atmak, güle yazık etmektir!

Dostlarımızın sığındığı laf olan,

dost acı söyler

kelamı sanmıyorum ki bize ait olsun.

Acı sözü tatlılaştırarak söylemenin binbir türlü yolu-yordamı varken neden direkt olarak şu şöyle, bu böyle diye dostlarımızın kalbini kırarız, yada onlar bizim kalbimizi kırmaya kalkar hiç düşündük mü?

Hz. Mevlana'nın bu dünyadaki tek dostu Şems-i Tebrizi bu konuda bakın ne diyor;

'Dostluk gül olmaktır yaprağı ile de dikeni ile de.'

*/*/*/*/*

TAZİYE:  Konya Basınında, uzun yıllar birlikte Köşe Yazarlığı yaptığımız Halil Uslu kardeşim, Hakkın rahmetine kavuştu. Kederli ailesine ve sevenlerine  başsağlığı diliyorum. Mekanı cennet olsun. (E.S)